Ο πολλαπλός εγώ

Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ ένας μόνο ρόλος. Στην καθημερινότητά του καλείται να υπάρξει με πολλαπλές ιδιότητες, που συχνά εναλλάσσονται ή συνυπάρχουν ταυτόχρονα. Μπορεί να είναι γονιός, σύντροφος, παιδί των δικών του γονιών, φίλος, επαγγελματίας. Κάθε ρόλος έχει τη δική του σημασία και τις δικές του απαιτήσεις, και όλοι μαζί συνθέτουν την ταυτότητα ενός ατόμου.

Η συνύπαρξη αυτών των ρόλων δεν είναι πάντα απλή. Οι ανάγκες του ενός μπορεί να συγκρούονται με τις ανάγκες του άλλου, δημιουργώντας εσωτερική ένταση. Συχνά, οι ρόλοι που συνδέονται με ευθύνη και φροντίδα προς τους άλλους τείνουν να κυριαρχούν, ενώ εκείνοι που αφορούν τις προσωπικές ανάγκες και επιθυμίες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα συνειδητά, αλλά ως αποτέλεσμα της καθημερινής πίεσης και των προσδοκιών του περιβάλλοντος.

Όταν τα όρια ανάμεσα στους ρόλους δεν είναι ξεκάθαρα, μπορεί να αναδυθεί η αίσθηση «δεν κάνω αρκετά». Η προσπάθεια να ανταποκριθεί το άτομο σε όλα ταυτόχρονα οδηγεί συχνά σε κόπωση, ενοχές ή ματαίωση. Η δυσκολία δεν βρίσκεται μόνο στο πλήθος των ρόλων, αλλά στο ότι δεν υπάρχει πάντα χώρος για παύση και αναπροσαρμογή.

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, είναι συχνό φαινόμενο λοιπόν να παραμελείται η φροντίδα του εαυτού. Αν και δεν αναγνωρίζεται εύκολα ως ξεχωριστός ρόλος, στην πραγματικότητα αποτελεί τη βάση που επιτρέπει στους υπόλοιπους να λειτουργούν. Όταν αγνοείται, οι ρόλοι αρχίζουν να βιώνονται ως βάρος και όχι ως πηγές νοήματος και σύνδεσης. Το άτομο μπορεί να απομακρύνεται από τον εαυτό του, προσπαθώντας διαρκώς να ανταποκριθεί σε εξωτερικές ανάγκες.

Η ισορροπία δεν σημαίνει ότι όλοι οι ρόλοι έχουν πάντα την ίδια προτεραιότητα. Σημαίνει αναγνώριση, ευελιξία και αποδοχή. Υπάρχουν περίοδοι που ένας ρόλος απαιτεί περισσότερη ενέργεια και άλλες που μπορεί να κάνει χώρο για κάποιον διαφορετικό. Το σημαντικό είναι να υπάρχει επίγνωση και σεβασμός προς όλες τις πλευρές του εαυτού.

Όπως έγραφε ο Γουόλτ Ουίτμαν, «I contain multitudes» — περιέχω πλήθη. Μέσα σε κάθε ρόλο, σε κάθε ευθύνη και σε κάθε στιγμή φροντίδας για τον εαυτό μας, ζει ένα πλήθος πλευρών που συνυπάρχουν, συγκρούονται, και τελικά μας κάνουν ολόκληρους. Οι πολλαπλοί ρόλοι δεν αποτελούν αδυναμία, αλλά ένδειξη πλούτου και βάθους. Όταν γίνονται αποδεκτοί και υποστηρίζονται με ισορροπία, μπορούν να συνυπάρξουν με τρόπο που ενισχύει την ψυχική ανθεκτικότητα και την αίσθηση πληρότητας.