Η σιωπηλή μας κούραση

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάμε κουρασμένοι χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς το γιατί. Η μέρα μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα γεμάτη, ούτε να περιλάμβανε σωματική κούραση, κι όμως μέσα μας υπάρχει ένα αίσθημα βάρους. Αυτό συμβαίνει γιατί η ψυχική κούραση δεν γεννιέται μόνο από όσα κάνουμε, αλλά πολλές φορές από όσα νιώθουμε και καταπιέζουμε καθημερινά.

Η κούραση αναδύεται, όταν ζούμε για πολύ καιρό μακριά από όσα πραγματικά έχουμε ανάγκη. Όταν συνηθίζουμε μια καθημερινότητα που δεν μας εκφράζει, όταν μένουμε σε καταστάσεις που μέσα μας ξέρουμε ότι δεν μας γεμίζουν, όταν κάνουμε πράγματα από υποχρέωση και όχι από επιθυμία. Εκεί μπορεί να έρθει η συνήθεια να πάρει τον έλεγχο της καθημερινότητάς μας.  Άλλες φορές μπορεί να κρύβεται ο φόβος. Ο φόβος της αλλαγής, της απογοήτευσης ή της μοναξιάς. Και όσο αγνοούμε αυτό που νιώθουμε, το σώμα και η ψυχή αρχίζουν σιγά σιγά να βαραίνουν.

Αυτή η εξάντληση δεν είναι πάντα ορατή. Μπορεί να κρύβεται πίσω από χαμόγελα, από εργασία, από τις εξόδους με φίλους. Να υπάρχει, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουμε κανονικά την καθημερινότητά μας.

Όμως μέσα δημιουργείται μια συνεχής αίσθηση κενού. Παρά το γεμάτο πρόγραμμα, δεν φτάνουμε στην πληρότητα. Και είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι κουραστήκαμε όχι μόνο από την πίεση, αλλά και από την έλλειψη νοήματος. Από τη διαρκή απομάκρυνση από τον εαυτό μας.

Στη σύγχρονη ζωή έχουμε μάθει να ακούμε περισσότερο τι πρέπει να κάνουμε και λιγότερο τι αισθανόμαστε. Να πιέζουμε τον εαυτό μας να συνεχίσει, να αντέξει λίγο ακόμα, να μη σταματήσει. Όμως η ψυχή δεν λειτουργεί με πίεση. Όταν κάτι μέσα μας δεν είναι καλά, συνήθως το γνωρίζουμε πολύ πριν το παραδεχτούμε λογικά. Το νιώθουμε στην κούραση που επιμένει, στην έλλειψη ενθουσιασμού, στην ανάγκη να απομακρυνθούμε από όλα για λίγο.

Ίσως τελικά το πιο δύσκολο δεν είναι να βρούμε τι μας εξαντλεί. Ίσως το πιο δύσκολο είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να το ακούσει. Γιατί πολλές φορές η καρδιά γνωρίζει πριν από εμάς. Ξέρει πότε πιεζόμαστε, πότε συμβιβαζόμαστε, πότε χανόμαστε μέσα σε μια ζωή που δεν μας ταιριάζει πια. Και όσο πιο ήρεμα και ειλικρινά την ακούμε, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε σε όσα πραγματικά έχουμε ανάγκη. Τότε, οι μέρες μας θα αρχίσουν να αποκτούν ξανά νόημα.